Alle voorbeelden

Familie · Fantasy

Voor alles wat je nooit zag

De volwassen Ethan wandelt door levendige, magisch toegankelijke uren achter zijn gelukkige jeugd in Zuid-Londen en ontdekt wat Grace deed om daar ruimte voor te maken, zonder haar hele leven ten onrechte als een offer te zien.

Gemaakt voor Ethan en Grace
Lees het volledige boek
Voor alles wat je nooit zag

Wat erin ging

  • EthanEthan
  • GraceGrace
Stijl
Aquarel
Genre
Fantasy
Hoe zijn Ethan en Grace samen?
Grace heeft me in haar eentje opgevoed in Zuid-Londen. Als kind dacht ik dat mijn jeugd gewoon gelukkig en normaal was. Pas als volwassene begin ik te begrijpen hoeveel er achter de schermen gebeurde om dat zo te laten voelen.
Wat moeten we weten om Ethan zo echt mogelijk te laten overkomen?
Ethan is 27, werkt in de financiële wereld en is warm, ambitieus en bedachtzaam. Onlangs is hij met volwassen ogen terug gaan kijken op zijn jeugd.
Wat moeten we weten om Grace zo echt mogelijk te laten overkomen?
Grace is 56 en rijdt al 25 jaar in Londense bussen. Ze is zelfstandig, erg grappig en taai. Ze heeft er een hekel aan als mensen haar als een martelares behandelen. Op zaterdagochtend danste ze door de keuken op highlifeplaten terwijl ze jollofrijst maakte, en toen ik 15 was ging ze weer naar avondlessen en haalde ze haar diploma. Ze wilde altijd dat ik een normale jeugd had en me geen zorgen hoefde te maken.
Is er een echt moment, een plek of een klein detail dat ze graag zouden herkennen?
Toen ik 11 was, was er een schoolreis naar Wales waar ik dolgraag naartoe wilde. Ik herinner me dat mam alleen maar zei: ‘Natuurlijk ga je.’ Ik wist niet dat ze extra weekenddiensten draaide om ervoor te betalen. Hetzelfde met de ‘nieuwe’ fiets voor mijn tiende verjaardag: die was tweedehands en ze schilderde hem ’s nachts over.
Is er een plek of soort wereld die in hun verhaal thuishoort?
Achter elke jeugdherinnering zit een verborgen laag achter de schermen die ik als kind niet kon zien.
Hoe moet de lezer zich aan het einde voelen?
Diep dankbaar, zonder schuldgevoel.
Is er iets wat we zeker goed moeten hebben — of juist moeten weglaten?
Mam kende vreugde en had keuzes; ze leed niet voortdurend. Ik moet niet het gevoel hebben dat ik haar iets verschuldigd ben. Mijn vader maakte geen deel uit van ons leven; noem hem niet en leg niets over hem uit.
Extra details
Als volwassene loop ik opnieuw door scènes uit mijn jeugd en zie ik wat er werkelijk achter elk ervan gebeurde. Ik wil haar niet ‘terugbetalen’. Ik wil haar alleen zeggen: ‘Ik zie het nu.’